En de pijn zit het in het weten dat het niet kan.
Mijn dochter uit groep vier geeft haar vriendje een kusje op de wang. Nog kort daarvoor staat ze met een ander jongetje die haar vast houdt. Ik voel van alles door mijn lichaam en geef beide jongens en mijn kleine meisje aan dat dit niet zo’n goed idee is. Hoewel ik precies weet dat het iets is wat in mijn kleine meisje huist. Want het zit ook in mij.
Het begon bij mij in mijn kleutertijd met Pietertje, een kusje om mij verder te mogen. En dat deed ik, me toen al vies voelend van binnen. Dat ging verder met andere jongens die ik over mijn grenzen heen liet gaan. Steeds meer, steeds verder. En niet de mogelijkheid om erover te praten met niemand. Of misschien werd het wel niet gehoord.
Ik zie heel helder dat een kind niet je alleen je buitenkant ziet, dat wat een kind in de diepte van jou overneemt is wat er in je eigen diepte zit. Dat wat onderdrukt wordt. Het kind is enkel het middel om het naar de oppervlakte te brengen.
Ik wil voorkomen dat dat wat mij overkwam op zo’n jonge leeftijd haar ook overkomt. Dat er over haar grenzen heen gegaan wordt en dat ze daar op latere leeftijd net zo’n pijn van heeft als mij. Haar baarmoeder ook op slot en stress door het hele lichaam.
Het maakt me boos, te zien dat het weer kan gebeuren. Boos op het systeem, boos op het lot, boos op het leven. Het maakt me bang. Bang dat ik niks kan veranderen. Dat dat wat er door mij heen stroomt, van mijn oma door mijn moeder naar mij en naar mijn dochter, dat dit de eeuwige weg blijft die we moeten lopen. Het voelt machteloos, dat het niet te veranderen is. Het rimpeleffect
En door die machteloosheid en afkeuring in mijzelf kan ik niet bij haar zijn. Ik ben niet in verbinding. Ik ben daar in mijn eigen verleden. Dus ik ga naar huis. Ga zitten met mijn pijn, schrijf me erdoorheen. Deel het naar de buitenwereld. Ik breng dat wat er diep in mij verborgen zit naar de oppervlakte. Keer op keer op keer, totdat het zijn grip op mij kan verliezen. Dat ik weer met deemoed naar de wereld kan kijken en vertrouwen heb. Niet in dat het goed komt, maar dat het precies komt zoals het de bedoeling is. Voor mij, en ook voor haar.
En daarnaast ben ik zo dankbaar voor de moed van de deelnemers van de opstellingendag van gisteren, die mij er weer zo bewust van maakten dat we het zelf te doen hebben. Dat wij als ouders onze pijn te hebben ervaren, onze grenzen mogen herstellen, om zo weer echt in verbinding te komen met onszelf en dus ook onze kinderen.
Daar gaat de tweedaagse in april ook over. Grenzen stellen en verbinden.
Liefs Roos
PS Wil jij graag eerder jouw thema of patroon aankijken. Kijk dan eens in de agenda voor de aankomende data. Er zijn nog plekjes vrij
